Siedmiogrodzki książę na tronie polskim zasiadł w roku 1575, jako mąż Anny Jagiellonki, córki Zygmunta I Starego i Bony Sforzy. Panowanie rozpoczynał w sytuacji dość trudnej: wygasła męska linia dynastii Jagiellonów, a pierwszy król elekcyjny, Henryk Walezy, po kilku miesiącach uciekł do swej ojczyzny – Francji. Sytuację komplikowało także zagrożenie ze strony Iwana IV Groźnego oraz pusty skarbiec królewski.

Panowanie Batorego charekateryzowały wojny, prowadzone przede wszystkim z rosyjskim carem. Po zawarciu sojuszu z królem szwedzkim Janem (1579), Stefan Batory na czele wojsk polsko-litewsko-szwedzkich wkroczył na zagarnięte przez Rosję tereny i odbił Połock, w roku 1580 odzyskał twierdzę Wielkie Łuki, w 1581 zaś po oblężeniu Pskowa rozpoczął pokojowe rokowania z Iwanem Groźnym, uwieńczone w końcu pokojem w Jamie Zapolskim (1582). Na jego mocy Polska odzyskała Inflanty, car zaś zajęte przez Polaków ziemie wielkoruskie.

Mimo wojowniczego usposobienia Stefan Batory postrzegany był jak władca bardzo tolerancyjny. Wyniesiony na tron przez szlachtę, wśród której wielu było arian i protestantów, nigdy nie zgodził się na prześladowania innowierców w Polsce.

Źródło: www.polska.gov.pl